Van denken naar voelen

Kinesiologie kwam op mijn pad toen ik niet goed in mijn vel zat. Ik stond al jaren voor de klas in het basisonderwijs, maar dat ging niet meer. Alles kostte me veel te veel energie en eigenlijk speelde dit al veel langer.

“Als je luistert naar je lichaam als het fluistert,
hoef je het niet te horen als het schreeuwt”.

Ik heb Kasper van der Meulen dit eens horen zeggen en voor mij beschrijft dit precies mijn proces. Als ik in staat was geweest om te luisteren naar het gefluister, had ik mezelf veel geschreeuw kunnen besparen. Maar ik was niet in staat om het fluisteren op te merken. Ik had geleerd om vooral niet te voelen, omdat mijn gevoeligheid alles wat ik voelde overweldigend maakte. Doorgaan was de enige manier om mezelf overeind te houden. Tot het niet meer ging. De hulp die ik daarna herhaaldelijk zocht bij psychologen, versterkte juist mijn valkuil: ik leefde vanuit mijn gedachten. In mijn hoofd had ik als het ware snelwegen aangelegd. Ik kon alles beredeneren, maar keuzes maken lukte niet, omdat ik niet bij mijn gevoel kon komen.

Ik besefte niet dat mijn lichaam steeds harder ging schreeuwen, omdat ik het zachte fluisteren niet hoorde. Ik kon de signalen niet herkennen en omzetten in gepaste actie.

Deze website is gemaakt door Mijndomein